Voelen

Al mijn hele leven lang voel ik….voel ik gevoelens….gevoelens van een ander.
Een hele iniemienie/ subtiele verandering van energie.
Bij mensen zelf of bij mensen naar andere mensen toe.
Gevoelens van een ander voelen waar zij zelf soms geeneens weet van hebben. Dus als dat voor hun al moeilijk te voelen of te begrijpen is, hoe is het dan voor mij om wel te herkennen dat het niet van mij maar van een ander is…..en dan ook nog eens wat en waarom voel ik dit of waar komt het gevoel vandaan…
In een keer moe zijn uit het niets, last van mijn lijf, vrolijk, verdrietig, boos of zelfs neerslachtig…heel veel van deze gevoelens en emoties zijn vaak niet van mijzelf, maar kom daar maar is achter dat het niet van jou is maar van ’n ander, en dan ook nog is van wie….
Bij mijn eigen gevoel blijven….
Heb je jezelf dan niet automatisch vanaf klein kind jezelf onbewust afgesloten van ’n hoop dingen, emoties en gevoelens? Omdat je als kind veel voelde en als je dat uitsprak was het antwoord vaak nee hoor dat is niet zo…. dit antwoord komt vaak uit bescherming ( van ouders of oudere), schaamte of omdat mensen het zelf nog niet bewust hebben her-en erkend. Maar jij voelt het dus voor je gevoel word er tegen je gelogen…elke x weer. Dus uiteindelijk omdat er telkens eigenlijk tegen je word gezegd dat je geen gelijk hebt stop je ermee, je stopt met zeggen wat je voelt, en uiteindelijk stop je het ook ver weg en ga je steeds verder weg bij je gevoel…. want geleerd hebben wat het is of überhaupt hoe je er mee om moet gaan dat was er niet….
Tegenwoordig word het herkend en erkend dit hele stukje voelen en men noemt het hooggevoelig zijn of high sensitive…. en meerdere benoemingen volgen zoals bv nieuwetijdskinderen…..
Mooi dat dit zo is en dat het er ook mag zijn.
Maar er is nog veel onwetendheid en voor een hoop mensen is het ‘zweverig’…..